Bu yazı, Neo-klasik resmin önemli isimlerinden Jean Auguste Ingres‘inTürk Hamamı” yapıtının, kübist ressam Picasso tarafından yeniden üretiminin kavramsal alt yapısı üzerinedir.

Türk Hamamı yapıtı oryantalizm izleri taşır. Resmin Kurgusunda 25 çıplak kadın figürü resmedilmiştir.

Resmedilen figürlerin yapısını kısaca betimleyecek olursak, yuvarlak hatlara sahip bir anatomi ve oval dolgun özellikte parçalara sahiptir.

Ingres ömrü boyunca hiç doğuya gitmemiş bir ressamdır,  görsel ve metinsel göstergelerden yararlanarak resim sanatının en önemli özelliklerinden biri olan dönemsel /tarihsel aktarımı sağlamıştır.

Yapıtın en ön planında yer alan sırtı izleyiciye dönük ve bir müzik aleti çalan kadın figürü, “valpiçon’lu yıkanan kadın” yapıtından seçilerek Türk Hamamı  eserinde kullanılmıştır.

Batı resim sanatında “Sanat“, oluşu, dönüşümü ve değişimi içerisinde barındırır. Biçimsel ve anlamsal bir yeniden yaratım böyle bir mecra’nın gerçekliğini oluşturur.

Çağdaş sanatı içine katmazsak batı sanatı, estetiği ararken yapaylığın ekseninde dönüp dolaşan bir olgu halindedir. 

Kişisel bir arayış olan sanat üretimini destekler nitelikte estetik, kurgusal ve yapısal aktarım sanat tarihi adına canlandırıcı bir rol oynar.

Türk Hamamı resminde bulunan figürlerin neredeyse tamamı eski taş baskı, gravür veya karakalem çizimlerden aktarılmış ve neredeyse hiç değiştirilmeden aynı tarzda tasvir edilmiştir.

Marrinan, “Picasso nereye giderse gitsin, onun gözleri ve zihni etrafında bulunanları, deyim yerindeyse bir sünger gibi emer ve bu emdiklerini de yaptığı eserlere aktarırdı” diyerek Picasso’nun yaratıcılığı ve üretkenliğinin temelindeki olgulara çekmek istiyordu.

Picassonun Ingres’in ” Türk Hamamı” eseriyle aynı adı taşıyan “Türk Hamamı” eseri 1968 yılında gravür tekniği ile yapılmıştır.

Picassonun yaptığı ve izlediği yöntem bir kopyacılık veya samimiyetsiz bir aktarım değil, sanattaki tekdüzeliğin yıkıcılığına bir karşı gelmeydi. 

Eski olandan yeni bir yapıt üretmek, estetik sınır olgusunu yoksaymaktır ve başarılı bir adımdır.

Picassonun eserindeki figürlerin, Ingres’in figürlerine karşıt şekilde başkalaşıma uğratılmış, ince yapılı ve göbeksiz betimlenmesi bize, Picasso’nun tekniği hakkında oldukça fazla bilgi vermektedir. .

Ingres’in son derece güçlü desen ve gerçekçi tarzda resmettiği tablosunun aksine Picasso bu yapıtı son derece yalın ve basit bir biçemle resmetmiştir. Ingres’in  üretiminden 106 yıl sonra Picasso tarafından yeniden üretimi ve parça  araştırması, kişisel bir arayıştan ziyade öteki sanatçının biçemini taklit ederek yeni bir biçimsel anlam ve yeni bir işlevsellik yaratma amacı taşır . Yani Picasso başka bir eseri kendi bağlamında yeniden kullanıma sokmuştur.

Yeniden kullanıma sokma amacıyla sanat tarihi boyunca resimsel alıntılara sıkça rastlarız.

Ve sanatın büyüsünün biçimle oyun oynama özelliğini zevkle izleriz.

Ve son olarak,

Dünya bir kişinin içinde varolduğu anlamlı ilişkilerin bir modelidir ve o kişi bu dünyanın tasarlanması da yer alır. 

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here