Nilüferden Nilüfer’e

rüzgara doğru,

kollarını açtı Nilüfer

ellerindeki sarı inciler uçuşurken etrafa

bıraktı kendini,

ve izledi aynada benliğini..

saçları süzülüyordu yüzünden,

küpelerinin, gözlerinin zümrüt yeşili

ortaya çıkarıyordu güzelliğini.

dans ediyordu adeta

yavaş ve salına salına.

biliyordu çünkü,

giderse bir gün sessizce

zifiri karanlık kalırdı bu gece..

etrafı boyansa bile kötülüklere,

o hep beyazdı, bembeyaz kalacaktı..

 

ne yazık ki,

tek başınaydı su birikintilerinin üzerinde

yalnızlığını ve asaletini yüklemiş sırtına,

kilometrelerce uzaktaydı, dostları;karanfil sümbül ve zambaklara..

 

ister inan, ister inanma;

yapraklarını açtı

seni bekliyor Nilüfer..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here