Umudun Yolcusu

yollar,                                                                                                                        saçlarının içinde süzülür gibi,                                                                                          pruvada kollarımı açıp seni bekler gibi                                                                              akıp gidiyordu ayaklarımın altından.                                                                                cama yasladığım kafamın içinde dönüyordu;                                                                    izlediğim martıların melodileri                                                                                          ve içtiğim kahvenin kokusu burnumda                                                                              sabah uyanamamışlığını anımsatıyordu bana.                                                                    karşıdaki dağların tüten dumanında,                                                                                uzun bekleyişlerin sonunda buldum seni.                                                                          özlemli bakışların arkasındaki umudu fark ettiğimde                                                          anladım ki,                                                                                                                    ben gelirken bulutlarda gördüm seni.                                                                                boyası solmuş evin penceresinde,                                                                                    geride kalmış ağaçların arasında,                                                                                    yol kenarında yalpalayarak yürüyen adamın gölgesinde gördüm.                                        her biri,                                                                                                                    yaşam umudumdu çünkü benim.                                                                                  kahkahalarım, hıçkırıklarım, nefes kesen anlarımdı..                                                          o yüzden görmüş olmalıydım seni,                                                                                  gözlerimi kırptığım her anda.                                                                                          sendin;                                                                                                                          o evin penceresindeki umut da sendin,                                                                            gözlerinin arkasındaki umut da.                                                                                      sarıldığım, kokusuna doyamadığımdın..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here