Belki

belki bir gün sıkılırım edebiyattan
belki bir gün vazgeçer parmaklarım yazmayı sökmekten
her gün yeni baştan arınır şiirlerim
kendime öğrettiğim yalanlardan
belki kurtulur düşüncelerim
ölü şairlerin yazamadığı şiirlerden
bir resmin acısını yaşamayı öğrendim seninle
belki bunu da baştan
başkasıyla öğrenirim bir gün
uçmayı denerim bir gün kim bilir
belki uçarım da kanatlarım olmadan
düşünüldüğünde serçe
ne cesur hayvanmış oysa
belki bir gün sıkılırım haritalardan
gittiğimiz yolları ezberlemektense
kendime yeni yollar bulur
yeni haritalar çizer
Dünya’da olmayan bir yerde
kaybolmayı seçerim
belki sıkılırım yollardan
sana ulaşmak için geçeceğim yolları
seni aşmak için kullanırım
belki sıkılırım varlığından
uykularımdan eksik olmayan
yeni bir şeye başlamaya kalktığımda gördüğüm o çıkmaz sokak tabelasından
senin sokağına girmem bir defa
eğer sıkılırsam bu masaldan
kendi cenazemi görecek olsaydım
insanların gözünden
suratımı asmaktan da sıkılırdım belki
kaybettiklerime değil
kazandıklarıma sevinirdim
bir an
dinlerdim arkamdan konuşulanları
anlardım meğer sessiz sandıklarımın
ne kadar konuşkan olduklarını
sevinirdim
belki bir gün sıkılırım
ya da çoktan sıkılmışımdır kendimden
bunalmışımdır
bana, ne senin aynan olmak
ne dilinde şiir
ne de şairin olmak yakışır

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here